Osmanlı'da arif, dini ve ahlaki konularda uzman olan, özellikle Kur'an ve Hadis bilgisi sahibi olan kişi anlamına gelmektedir. Osmanlı'da arifler, dinin temel kurallarını öğretmek ve uygulamalarını gözlemlemek üzere yetkili kişiler olarak atanmıştır. Arifler, aynı zamanda toplumun diğer üyeleri tarafından saygı görmüş ve onlara danışılan kişiler olmuştur.
